Archives

Françoise Grossen Selects

Françoise Grossen - Voorbeeld van haar werk.

Beeldhouwwerken van kabels door Françoise Grossen

Momenteel vindt in het Museum of Arts and Design in New York een tentoonstelling plaats van werk van de Zwitserse textielkunstenares Françoise Grossen (Neuchatel, 1943), aangevuld met door haar geselecteerd werk van andere kunstenaars, onder de titel ‘Françoise Grossen Selects’. De tentoonstelling maakt deel uit van een serie van zes in dit museum die onze perceptie van wat mogelijk is met een traditionele techniek wezenlijk veranderd hebben.

Françoise Grossen, Inchworm (spannerrups/landmeter) - foto Textile Forum.
Françoise Grossen, Inchworm (spannerrups/landmeter) – foto Textile Forum.
Françoise Grossen, Schild, 1968, sisaltouw - foto John Bigelow Taylor.
Françoise Grossen, Schild, 1968, sisaltouw – foto John Bigelow Taylor.
In de jaren ’60 verwierp Françoise Grossen het traditionele rechtlijnige weefgetouw dat het hedendaagse weven toen beperkte tot een intuïtieve benadering van de draad en die resulteerde in de creatie van grootschalige draadvormen, opgebouwd uit knopen, lussen, vlechtingen en wendingen. Op dat moment werd garen nog steeds geassocieerd met gebruiksvoorwerpen of ornamenten, in plaats van met beeldende kunst, en Grossen’s losse, driedimensionale behandeling van het medium werd beschouwd als een revolutionaire stap die de traditionele hiërarchie, waarbij het vakmanschap ondergeschikt was aan de kunst, zou verstoren.
Innovatie in textielkunst
Een aantal andere kunstenaars uit de jaren ’60 en ’70, waaronder Eva Hesse, Sheila Hicks en Magdalena Abakanowicz, begon ook met textiel op een innovatieve manier te werken en ze deelde de interesse van Grossen in het wordingsproces zelf en het verlangen om op een medium-onafhankelijke manier om te gaan met alledaagse materialen zoals koord, touw, kabel en vlechtwerk. Het proces als een esthetische waarde in de kunstwereld van de jaren ’60 en ’70 bood een kader voor dit baanbrekende werk. Grossen vond ook inspiratie in van kabels en koorden gemaakte bouwkundige structuren en objecten, zoals kabelbruggen, de Peruaanse quipu, scheepskabels en natuurlijke vormen, zoals het uitwendige skelet van insecten.
Overzicht van de tentoonstelling - foto Butcher Walsh.
Overzicht van de tentoonstelling – foto Butcher Walsh.
Françoise Grossen, Zwaan, 1967, sisaltouw - foto John Bigelow Taylor.
Françoise Grossen, Zwaan, 1967, sisaltouw – foto John Bigelow Taylor.
Van draadkunst via kabels naar beeldhouwkunst
Haar aanpak bestaat altijd uit het vertalen van deze inspiratiebronnen in abstracte vormen door middel van een cumulatieve, repetitieve aanpak die ze omschrijft als ‘touw op touw, vlecht na vlecht’. Door deze methodische aanpak krijgt haar werk vorm en verschuift en muteert in vormen die op een elegante wijze het thema transformeren van het natuurlijke en culturele bij de verwerking van draden naar utilitaire kabel, om het vervolgens in haar werk te verheffen tot een medium voor beeldhouwkunst.
Françoise Grossen (midden) met de Zwitserse consul bij de opening van de tentoonstelling.
Françoise Grossen (midden) met de Zwitserse consul bij de opening van de tentoonstelling.
Grossen heeft uit de vaste collectie van het Museum of Arts and Design (MAD) een selectie gemaakt van onder andere manden en werkstukken van textiel, hout en metaal en combineerde deze met haar eigen touwsculpturen. Met een voorkeur voor elementaire methoden uit de bouw als taal van abstractie, benadrukt Grossen’s selectie een benadering van hedendaagse beeldhouwkunst die zich richt op de directe transformatie van het materiaal en koppelt deze aan een bredere discussie over manieren om iets te maken in cultuur in de ruimste betekenis van het woord.
Openingstijden
Dinsdag t/m zondag 10.00 – 18.00 uur
Donderdag en vrijdag 10.00 – 21.00 uur
Overzichtsfoto van de tentoonstelling - foto Butcher Walsh.
Overzichtsfoto van de tentoonstelling – foto Butcher Walsh.
Werk van Françoise Grossen - foto Butcher Walsh.
Werk van Françoise Grossen – foto Butcher Walsh.
Françoise Grossen, Symbiosis III, 1974, manillatouw - foto Butcher Walsh.
Françoise Grossen, Symbiosis III, 1974, manillatouw – foto Butcher Walsh.
Françoise Grossen, Contact III, 1977 - foto Joshua White.
Françoise Grossen, Contact III, 1977 – foto Joshua White.
Werk van Françoise Grossen.
Werk van Françoise Grossen.
Deel dit artikel
FacebooktwitterredditpinterestlinkedintumblrmailFacebooktwitterredditpinterestlinkedintumblrmailby feather

Traum & Realisation – Stoffen uit Oost-Zwitserland

Haute couture van St. Galler Stickerei, circa 1950 - foto Stefan Rohner.

Deze semi-permanente tentoonstelling in het Textielmuseum in St. Gallen, Zwitserland, geeft een overzicht van de diverse textielvormen uit het oosten van Zwitserland van de 16de eeuw tot heden, van ‘het witte goud’ linnen tot high-tech textiel van vandaag, van verfijnd geborduurd en kleurrijk bedrukt tot bedrieglijk onopvallend textiel wordt hiermee een grote verscheidenheid aan textielproducten getoond.

De tentoonstelling is opgebouwd rond vier thema’s die de diverse aspecten van de textielproductie in Oost-Zwitserland door de eeuwen heen belichten:
– Weven en drukken;
– Borduren en mechaniseren:
– Ontwerpen en verbeteren;
– Ondervinden en uitvinden.
Bij deze expositie is het niet de doelstelling om een compleet overzicht van de Oost-Zwitserse textielgeschiedenis te geven, maar is ‘gerichte prioriteit’ het thema van het museumteam.
Bedrukte katoen en drukstempels, circa 1900 - foto Stefan Rohner.
Bedrukte katoen en drukstempels, circa 1900 – foto Stefan Rohner.
Over mensen en machines
‘Experimenteren en creativiteit, gekoppeld aan zakelijk inzicht en voorliefde voor technische innovaties, bevordert de productie van textiel vanaf het begin, naast de strakke organisatie en goedkope arbeid’, vat Michaela Reichel, directrice van het Textielmuseum St. Gallen, het succesverhaal van de textielproductie in Oost-Zwitserland samen. Met snel opeenvolgende overnames en ontwikkeling van technische innovaties, maar ook in het beroemd/beruchte thuiswerk, ziet ze de succesfactoren van deze sector.
De trouwjurk van Amal Clooney-Alamuddin met borduurwerk uit St. Gallen.
De trouwjurk van Amal Clooney-Alamuddin met borduurwerk uit St. Gallen.
Vanaf 1850 begint de triomftocht van de machine in de Oost-Zwitserse textielbranche. Creatieve uitvinders zoals Isaac en Arnold Grobli, Charles Wetter Ruesch en de firma Saurer, stellen verschillende borduurwerkbedrijven in staat een hoge vlucht te nemen. Behalve de machinebouwers wordt ook de chemische industrie aangemoedigd een rol te spelen. De interactie tussen de verschillende economische sectoren, in combinatie met talentvolle ontwerpers, maakt de furore van machinaal borduren onder de naam ‘St. Galler Spitze’ (kant uit St. Gallen) mogelijk. Tot op de dag van vandaag gebruikt de haute couture borduurwerk uit Oost-Zwitserland, zoals recent nog voor de trouwjurk van Amal Clooney-Alamuddin. Stofmonsters van haar trouwkleding worden op deze tentoonstelling getoond.
De schaduwzijde van de hoogconjunctuur in deze industrie waren de onzekere levensomstandigheden van de arbeiders, kinderarbeid en het gebrek aan rechtszekerheid in de thuiswerksector. Ook aan deze minder glorieuze aspecten wordt in deze tentoonstelling aandacht besteed.
Vrijborduurwerk van de Firma Rittmeyer & Co, eind 19de eeuw - foto Stefan Rohner.
Vrijborduurwerk van de Firma Rittmeyer & Co, eind 19de eeuw – foto Stefan Rohner.
Stof geworden dromen
‘Textiel is een tot stof geworden droom’, volgens Ursula Karbacher, curator bij het Textielmuseum St. Gallen. Eén van de redenen waarom de patroontekenaars en ontwerpers in de tentoonstelling óók aandacht krijgen. Hun creativiteit draagt immers bij aan de grote internationale successen van deze bedrijfstak. Ontwerpen voor stofmonsters, foto’s, modetekeningen en de kleding in de vitrines laten een professionele groep uit de schaduw treden, waarbij het vaak – jammer genoeg – ‘ontwerper onbekend’ klinkt.
Wereldtentoonstellingen en vliegende dwergen
‘De textielindustrie beïnvloedt de mode, maar is daar ook aan overgeleverd, daar moet je flexibel in zijn’, glimlacht Bernhard Duss, tentoonstellingsvormgever en afgestudeerd textielontwerper. Een blik op een van de vitrines maakt duidelijk wat hij bedoelt: op een raamdecoratie, welke getoond werd op de Wereldtentoonstelling van 1889 in Parijs, is te zien hoe vliegende dwergen, brullende herten en kleurrijke vlinders in de vorm van geappliceerd borduursel om elkaar heen draaien. De markt bepaalt de vraag en de productie, en ook deze ‘textiele realiteit’ is op de tentoonstelling te zien.
Blik op de toekomst
Innovatie heeft in Oost-Zwitserland gezorgd dat zowel traditie als technische prestaties in de textielindustrie konden overleven. Naast de klassieke productie voor de haute couture richt men zich ook op moderne productietechnieken. In de tentoonstelling zijn onder andere de patronen te zien uit de collectie ‘Slow Light’ van Jakob Schläpfer, die hiervoor in 2013 de Design Award van Zwitserland ontving. Het reflecterende oppervlak van deze couture-stof wordt door middel van lasergravure met ingewikkelde ontwerpen – borduurwerk, bloemenornamenten – gedecoreerd en afhankelijk van de lichtval contrasteren deze decoraties of verdwijnen juist helemaal. Belangrijke klanten in de high-techsector zijn niet alleen de mode-industrie, maar vooral ook de medische sector, de bouw en technologiebedrijven.
'Slow Light' door Jakob Schläpfer, Design-prijs Zwitserland 2013.
‘Slow Light’ door Jakob Schläpfer, Design-prijs Zwitserland 2013.
Als ‘moeilijk’ duidde de curator de omgang aan met de zogenaamde ‘smart textiles’ in het museum. Immers, de meeste uitzonderlijke eigenschappen – zoals licht-, geluid- en warmte-isolatie, lichtheid of uitzonderlijke belastbaarheid – van deze innovatieve producten zijn hier niet aan af te zien. Het Textielmuseum besloot daarom om deze textielsoorten tot een onderdeel van de tentoonstellingsarchitectuur te maken, bijvoorbeeld als afbakening, als een lichtfilter, als bedekking van een vitrine. ‘Ze laten zien waartoe ze in staat zijn en zijn tegelijkertijd een tentoonstellingsobject’. ‘De fabrikanten waren in eerste instantie wat verbaasd over het verzoek van het Textielmuseum om deel te nemen aan deze tentoonstelling’, vertelt de directrice van het museum, ‘maar zijn daarna zeer coöperatief geweest’. Het museum werpt met deze tentoonstelling een blik op de toekomst van een industrieel assortiment dat waarschijnlijk een groot potentieel in zich heeft.
Openingstijden
Dagelijks 10.00 – 17.00 uur
Kleding gedecoreerd met broderie anglaise (opengewerkt witwerk) - foto Stefan Rohner.
Kleding gedecoreerd met broderie anglaise (opengewerkt witwerk) – foto Stefan Rohner.
Doodskistdoek, bedrukt linnen, 17de eeuw - foto Stefan Rohner.
Doodskistdoek, bedrukt linnen, 17de eeuw – foto Stefan Rohner.
Deel dit artikel
FacebooktwitterredditpinterestlinkedintumblrmailFacebooktwitterredditpinterestlinkedintumblrmailby feather