Archives

Asia-Europe Fiber Art III

Yukako Sorai, Japan - Energeia, 2015.

Asia-Europe Fiber Art is een rondreizende tentoonstelling van moderne textielkunst van kunstenaars uit drie Aziatische en dertien Europese landen, waarvan de derde editie op 16 oktober 2016 begint in het Deutsches Textilmuseum in Krefeld en die vervolgens nog in 2017 in Angers, Frankrijk en in 2018 in Kėdainiai, Litouwen te zien zal zijn.

Makiko Wakisaka, Japan - Floating Oasis, 2016.
Makiko Wakisaka, Japan – Floating Oasis, 2016.
De Asia-Europe Fiber Art tentoonstellingen zijn voortgekomen uit een samenwerking tussen de kunstenaars Erny Piret uit Frankrijk en Kakuko Ishii uit Japan. De eerste editie vond plaats in de vorm van een sateliettentoonstelling van de Biënnale in Kaunas, Litouwen. Curator van de huidige editie is Marika Szaraz, een textielkunstenares die woont en werkt in Brussel.
Het concept van de tentoonstelling is gebaseerd op technische innovatie en diversiteit van het materiaal. Deelnemende kunstenaars hebben met de techniek van hun keuze geëxperimenteerd en deze geperfectioneerd. Het was belangrijk dat de Aziatische kunstenaars gebruik maakten van technieken uit hun eigen cultuur, volgens hun eigen tradities, terwijl de Europese kunstenaars hun westerse tradities en technieken gebruikten.
Installatie in het Jean Lurçat Museum in Angers, Frankrijk.
Installatie in het Jean Lurçat Museum in Angers, Frankrijk, 2011.
Marika Szàraz, België - Reflets, 1995.
Marika Szàraz, België – Reflets, 1995.
Marika Szaraz heeft gekozen voor Europese en Aziatische kunstenaars die bij het maken van kunstwerken uitgaan van hun persoonlijk onderzoek in verband met de technieken die worden gebruikt in de Europese of Aziatische cultuur; met een authentieke benadering, met creativiteit en innovatie en vaak uiteenlopende en verrassende materialen of technieken zoals kant, borduurwerk, weven en tapijtweven. Verschillende kunstenaars besloten om voor deze gelegenheid nieuw werk te creëren. Andere kunstenaars zonden juist hun belangrijkste creaties in, waarbij hun persoonlijke concept het resultaat is van onderzoek gedurende vele jaren.
Deze tentoonstelling presenteert een verscheidenheid aan textiele kunstwerken uit drie Aziatische landen (China, Japan en Zuid-Korea) en dertien Europese landen (België, Tsjechië, Finland, Frankrijk, Duitsland, Hongarije, Italië, Letland, Litouwen, Luxemburg, Nederland, Polen en Spanje). ‘Asia-Europe III’ zal textiele kunst tonen in de vorm van wandtapijten, van het plafond hangende werken, textiele sculpturen en installaties op sokkels.
Asia-Europe Fiber Art III - Overzichtsfoto tentoonstelling in het Deutsches Textilmuseum in Krefeld, Duitsland - 2014.
Asia-Europe Fiber Art III – Overzichtsfoto tentoonstelling in het Deutsches Textilmuseum in Krefeld, Duitsland – 2014.
Maria Ortega, Spanje - El abrazo (de omhelzing), 2013.
Maria Ortega, Spanje – El abrazo (de omhelzing), 2013.
Tournee
Het eerste museum dat de reizende tentoonstelling ‘Asia-Europe III’ toonde was het Deutsches Textilmuseum in Krefeld (Duitsland) van 16 oktober 2016 tot en met 2 april 2017. Daarna volgt het Central Museum of Textiles in Łódź (Polen) vanaf 7 september tot en met 12 november 2017. Het laatste museum waar deze reizende tentoonstelling te zien is is het Janina Monkute-Marks Museum in Kedainiai (nabij Kaunas, Litouwen) tussen 12 januari en 10 maart 2018.
Openingstijden
Dinsdag t/m zondag 11.00 – 17.00 uur

Bovenste foto: Werk van Yukako Sorai, Japan – Energeia, 2015.

Asia-Europe Fiber Art III - Overzichtsfoto tentoonstelling in het Jean Lurçat Museum, Angers, Frankrijk - 2015.
Asia-Europe Fiber Art III – Overzichtsfoto tentoonstelling in het Jean Lurçat Museum, Angers, Frankrijk – 2015.
Blanka Sperkova, Tsjechië - Golden Egg.
Blanka Sperkova, Tsjechië – Golden Egg.
Asia-Europe Fiber Art III - Overzichtsfoto tentoonstelling in het Janina Monkute-Marks Museum in Kedainiai, Litouwen - 2012. Al deze werken vallen binnen de maat 50 x 50 x 50 cm.
Asia-Europe Fiber Art III – Overzichtsfoto tentoonstelling in het Janina Monkute-Marks Museum in Kedainiai, Litouwen – 2012. Al deze werken vallen binnen de maat 50 x 50 x 50 cm.
Deel dit artikel
FacebooktwitterredditpinterestlinkedintumblrmailFacebooktwitterredditpinterestlinkedintumblrmailby feather

15th International Triennial of Tapestry, Łódź 2016

15th International Triennial of Tapestry

Momenteel vindt een van de oudste textielbiënnales/-triënnales ter wereld weer plaats in het Centraal Textiel Museum in Łódź, Polen. Deze 15th International Triennial of Tapestry (15 Międzynarodowe Triennale Tkaniny) is een tentoonstelling op uitnodiging met hedendaagse textielkunst als onderwerp (in Polen staat het begrip ‘tapisserie’ voor een veel breder toepassingsgebied van textiele technieken en materialen dan bij ons). ‘Tentoonstelling op uitnodiging’ wil zeggen dat de organisatie textielkunstenaars gericht heeft uitgenodigd om werk te exposeren; het bevat dus geen wedstrijdelement.

Barbara Heller (Canada), Tzimtzum – Transcendence – bird (detail).
Barbara Heller (Canada), Tzimtzum – Transcendence – bird (detail).
Peter Horn (Duitsland), Who’s work can that be? (tapisserie).
Peter Horn (Duitsland), Who’s work can that be? (tapisserie).
Selectieproces
Op 11 november 2014 werden de ‘nationale consultants’ gekozen door de programmeringscommissarissen, bestaande uit leden van het Centraal Museum van Textiel, de stad Łódź en andere instellingen, zoals de Łódź University, onder leiding van museumdirecteur Marcin Oko. In de meeste gevallen besloot de Programmeringsraad zich te wenden tot personen en instellingen met wie zij eerder heeft samengewerkt. In een aantal gevallen (meestal op een gezamenlijk verzoek van kunstenaars uit een bepaald land), werd de programmeringsraad gevraagd een nieuwe nationale consultant te kiezen.
Marce Truyens (België), '36 screens, no communication' (tapisserie).
Marce Truyens (België), ’36 screens, no communication’ (tapisserie).
De nationale consultants is daarna gevraagd maximaal drie kunstenaars te kiezen uit hun land als deelnemers voor de komende Triënnale. U vindt de namen van de consultants samen met de gekozenen via deze link. Voor Nederland viel de keuze op Barbara Polderman en Anna J. van Stuijvenberg (die een Bronzen Medaille ontving voor haar werk ‘Do you see it, it doesn’t see you’), voor België op Sofia Baldan, Jeannine De Raeymaecker en Marce Truyens.
Judith Content.
Judith Content.
Hoewel men zou kunnen betreuren dat dit geen algemeen vergelijkend onderzoek is, is het toch een zeer prestigieus evenement met veel media-aandacht voor de deelnemende kunstenaars. Iedereen die geïnteresseerd is in textiele kunst krijgt een hoop toonaangevend werk te zien in verschillende tentoonstellingen die plaatsvinden in Łódź. Łódź zal de ontmoetingsplaats voor textiele kunst met een wereldwijd bereik zijn.
Openingstijden
Dinsdag, woensdag en vrijdag 9.00 – 17.00 uur
Donderdag 11.00 – 19.00 uur
Zaterdag en zondag 11.00 – 16.00 uur
Włodzimierz Cygan (Polen), Tapping (serie van zes geweven werken).
Włodzimierz Cygan (Polen), Tapping (serie van zes geweven werken).
Anna J. van Stuijvenberg (Nederland, Bronzen Medaille), ‘Do you see it, it doesn’t see you'.
Anna J. van Stuijvenberg (Nederland, Bronzen Medaille), ‘Do you see it, it doesn’t see you’.
Jessica Sheil (Ierland), Cartographic Translations #1.
Jessica Sheil (Ierland), Cartographic Translations #1.
Deel dit artikel
FacebooktwitterredditpinterestlinkedintumblrmailFacebooktwitterredditpinterestlinkedintumblrmailby feather

Olek – alles verdwijnt onder haakwerk

Het begrip ‘wildbreien’ is ook in Nederland wel bekend: het met breiwerk versieren van openbare objecten, zoals straatmeubilair, lantarenpalen, kunstobjecten en dergelijke, om zo frisse, kleurrijke accenten in het straatbeeld te brengen. Wildbreien is het tegenovergestelde van tam breien, zeg maar wat onze grootmoeders deden. Wildbreien (in het Engels: yarn bombing of knit graffiti) is waarschijnlijk in 2005 in Houston, VS, begonnen. Maar de Poolse kunstenares Olek is al sinds 2002 bezig met ‘wildhaken’ in New York en elders.

Olek - St+art Delhi Street Art Festival.
Olek – St+art Delhi Street Art Festival.
Olek
Olek werd in 1978 als Agata Oleksiak geboren in Silezië, het industriële hart van Polen, en groeide op in de grijze nadagen van het Oost-Europese communisme. Er was in die tijd bijna niets te koop en als meisje moest ze maar zien dat ze zich vermaakte met wat er was. Ze leerde haken, want wat garens waren er altijd wel. Kleding was ook nauwelijks te koop, laat staan leuke, maar kleermaaksters waren er genoeg en ze zorgde dat ze een opvallende garderobe verzamelde. Ook nu is er geen foto van haar te vinden waarin ze niet schittert in kleurrijke, vrouwelijke kleding.
New York
De sfeer in het Polen van toen was verstikkend en het was voor Olek (haar latere artiestennaam) wel duidelijk dat ze hier niet gelukkig zou worden. In 2000 emigreerde ze naar de Verenigde Staten; ze was 22. Ze ging wonen in New York en had, zoals de meeste immigranten, allerlei baantjes. Om een verblijfsvergunning te krijgen moest ze een opleiding volgen, dus volgde ze een kunstopleiding op het LaGuardia Community College.
The Future of Fashion is Now in het Museum Boijmans Van Beuningen
The Future of Fashion is Now in het Museum Boijmans Van Beuningen.
Toen ze opdracht kreeg voor haar eerste show was dit een stevige uitdaging; ze had nog nooit een sculptuur van textiel gemaakt. Ze kocht in een knakenwinkel allerlei materiaal, zonder nog een techniek in gedachten te hebben. ‘Waarom niet haken?’, dacht ze, en voorzag het zwembad van het college van haakwerk. Een kunstenares was geboren.
Volledig ingehaakte trein, Łódź, Polen - 2013.
Volledig ingehaakte trein, Łódź, Polen – 2013.
Straatkunst
Hoe is de keuze voor straatkunst, voor yarn bombing gekomen? In galerieën is er altijd het gevecht om ruimte tussen kunstenaars, want de ruimte is beperkt. Buiten is de ruimte onbeperkt en werken kunstenaars juist vaak samen. Toen ze een keer een ladder van een vriendin uit verveling van haakwerk had voorzien en die ladder vervolgens op diverse plaatsen in het straatbeeld ging fotograferen was haar kunstvorm definitief gekozen.
Olek is een uitgesproken en politiek en maatschappelijk geëngageerde vrouw. Haken is haar manier om misstanden aan de kaak te stellen: de vervuiling van de oceanen, de ongelijke behandeling van mannen en vrouwen, de discriminatie van homoseksuelen, het grootkapitaal. Maar ze relativeert het ook: ‘ik hoop dat ik veel inspireer, maar ook als ik iemand een glimlach op het gezicht tover, denk ik dat ik als artiest wat bereikt heb’.
Wall Street's Charging Bull werd in 2011 tijdelijk van een jas voorzien.
Wall Street’s Charging Bull werd in 2011 tijdelijk van een jas voorzien.
Vijftien jaar verder heeft Olek inmiddels overal ter wereld haar haakwerk op straat gebracht: St. Petersburg(Galleria), Istanboel (de auto van de galerie-eigenaar), Delhi, Rotterdam (Museum Boijmans Van Beuningen), Łódź (de trein), Santiago de Chile (de obelisk), Londen, New York natuurlijk (onder andere Wall Street’s Charging Bull), Sevilla en nog veel meer plaatsen.
Primavera - Hecho En Casa 3, Santiago de Chile.
Primavera – Hecho En Casa 3, Santiago de Chile.
Werkwijze
Alhoewel Olek meestal werkt met dikke garens in altijd felle kleuren is het onmogelijk om alles zelf te haken wanneer er grote oppervlakten bekleed moeten worden. Ze heeft dan ook een team van helpers en veel wordt in de studio voorbereid. Uiteindelijk moet het echter wel op het object zelf met de hand worden aangebracht en bij grote objecten komen er nog wel eens hoogwerkers bij te hulp. Ze werkt niet met ritssluitingen of knopen; alles wordt aan elkaar vastgehaakt of gestikt.
Alles kan behaakt worden
Van de kleinste objecten, zoals fruit, glazen of schoenen, tot mensen, hele interieurs, vervoersmiddelen, standbeelden of delen van gebouwen worden door Olek van haakwerk voorzien. Tijdens een opening van een tentoonstelling zijn er vaak modellen aanwezig die helemaal ‘ingehaakt’ zijn. Hoogtevrees lijkt ze niet te hebben, wanneer je ziet hoe ze met een hoogwerker een obelisk in Santiago de Chile of de gevel van een galerie in St. Petersburg inpakt.
Collective Design - Todd Merrill Studio, 2015.
Collective Design – Todd Merrill Studio, 2015.
De haakkunst van Olek lijkt een trend te volgen waarbij kunstenaressen het handwerken van hun moeders of grootmoeders oppakken en deze op een geheel vernieuwende wijze gebruiken, niet alleen als decoratief element, maar ook om een politiek of maatschappelijk statement te maken, waarbij juist een als typisch ‘vrouwelijk’ beschouwd medium als handwerken wordt gebruikt om dat standpunt een onmiskenbare vrouwelijke signatuur mee te geven.

Interview met Olek – video KQED Arts School..

Olek volop bezig met de installatie The Future of Fashion is Now - Rotterdam, 2014.
Olek volop bezig met de installatie The Future of Fashion is Now – Rotterdam, 2014.
Collective Design - Todd Merrill Studio - New York, 2015.
Collective Design – Todd Merrill Studio – New York, 2015.
Reality: What a Concept! in het Soho Grand Hotel - New York, 2014.
Reality: What a Concept! in het Soho Grand Hotel – New York, 2014.
There is no such thing as part freedom - New York, 2014.
There is no such thing as part freedom – New York, 2014.




Deel dit artikel
FacebooktwitterredditpinterestlinkedintumblrmailFacebooktwitterredditpinterestlinkedintumblrmailby feather