Archives

Françoise Grossen Selects

Françoise Grossen - Voorbeeld van haar werk.

Beeldhouwwerken van kabels door Françoise Grossen

Momenteel vindt in het Museum of Arts and Design in New York een tentoonstelling plaats van werk van de Zwitserse textielkunstenares Françoise Grossen (Neuchatel, 1943), aangevuld met door haar geselecteerd werk van andere kunstenaars, onder de titel ‘Françoise Grossen Selects’. De tentoonstelling maakt deel uit van een serie van zes in dit museum die onze perceptie van wat mogelijk is met een traditionele techniek wezenlijk veranderd hebben.

Françoise Grossen, Inchworm (spannerrups/landmeter) - foto Textile Forum.
Françoise Grossen, Inchworm (spannerrups/landmeter) – foto Textile Forum.
Françoise Grossen, Schild, 1968, sisaltouw - foto John Bigelow Taylor.
Françoise Grossen, Schild, 1968, sisaltouw – foto John Bigelow Taylor.
In de jaren ’60 verwierp Françoise Grossen het traditionele rechtlijnige weefgetouw dat het hedendaagse weven toen beperkte tot een intuïtieve benadering van de draad en die resulteerde in de creatie van grootschalige draadvormen, opgebouwd uit knopen, lussen, vlechtingen en wendingen. Op dat moment werd garen nog steeds geassocieerd met gebruiksvoorwerpen of ornamenten, in plaats van met beeldende kunst, en Grossen’s losse, driedimensionale behandeling van het medium werd beschouwd als een revolutionaire stap die de traditionele hiërarchie, waarbij het vakmanschap ondergeschikt was aan de kunst, zou verstoren.
Innovatie in textielkunst
Een aantal andere kunstenaars uit de jaren ’60 en ’70, waaronder Eva Hesse, Sheila Hicks en Magdalena Abakanowicz, begon ook met textiel op een innovatieve manier te werken en ze deelde de interesse van Grossen in het wordingsproces zelf en het verlangen om op een medium-onafhankelijke manier om te gaan met alledaagse materialen zoals koord, touw, kabel en vlechtwerk. Het proces als een esthetische waarde in de kunstwereld van de jaren ’60 en ’70 bood een kader voor dit baanbrekende werk. Grossen vond ook inspiratie in van kabels en koorden gemaakte bouwkundige structuren en objecten, zoals kabelbruggen, de Peruaanse quipu, scheepskabels en natuurlijke vormen, zoals het uitwendige skelet van insecten.
Overzicht van de tentoonstelling - foto Butcher Walsh.
Overzicht van de tentoonstelling – foto Butcher Walsh.
Françoise Grossen, Zwaan, 1967, sisaltouw - foto John Bigelow Taylor.
Françoise Grossen, Zwaan, 1967, sisaltouw – foto John Bigelow Taylor.
Van draadkunst via kabels naar beeldhouwkunst
Haar aanpak bestaat altijd uit het vertalen van deze inspiratiebronnen in abstracte vormen door middel van een cumulatieve, repetitieve aanpak die ze omschrijft als ‘touw op touw, vlecht na vlecht’. Door deze methodische aanpak krijgt haar werk vorm en verschuift en muteert in vormen die op een elegante wijze het thema transformeren van het natuurlijke en culturele bij de verwerking van draden naar utilitaire kabel, om het vervolgens in haar werk te verheffen tot een medium voor beeldhouwkunst.
Françoise Grossen (midden) met de Zwitserse consul bij de opening van de tentoonstelling.
Françoise Grossen (midden) met de Zwitserse consul bij de opening van de tentoonstelling.
Grossen heeft uit de vaste collectie van het Museum of Arts and Design (MAD) een selectie gemaakt van onder andere manden en werkstukken van textiel, hout en metaal en combineerde deze met haar eigen touwsculpturen. Met een voorkeur voor elementaire methoden uit de bouw als taal van abstractie, benadrukt Grossen’s selectie een benadering van hedendaagse beeldhouwkunst die zich richt op de directe transformatie van het materiaal en koppelt deze aan een bredere discussie over manieren om iets te maken in cultuur in de ruimste betekenis van het woord.
Openingstijden
Dinsdag t/m zondag 10.00 – 18.00 uur
Donderdag en vrijdag 10.00 – 21.00 uur
Overzichtsfoto van de tentoonstelling - foto Butcher Walsh.
Overzichtsfoto van de tentoonstelling – foto Butcher Walsh.
Werk van Françoise Grossen - foto Butcher Walsh.
Werk van Françoise Grossen – foto Butcher Walsh.
Françoise Grossen, Symbiosis III, 1974, manillatouw - foto Butcher Walsh.
Françoise Grossen, Symbiosis III, 1974, manillatouw – foto Butcher Walsh.
Françoise Grossen, Contact III, 1977 - foto Joshua White.
Françoise Grossen, Contact III, 1977 – foto Joshua White.
Werk van Françoise Grossen.
Werk van Françoise Grossen.
Deel dit artikel
FacebooktwitterredditpinterestlinkedintumblrmailFacebooktwitterredditpinterestlinkedintumblrmailby feather

Crochet coral reef – toxic seas

Een kleurrijke weergave van een koraalbos door middel van haakwerk.

Actie voeren met haakwerk voor het Great Barrier Reef

In het Museum of Arts and Design (MAD) in New York vindt momenteel de tentoonstelling ‘Crochet coral reef’ plaats, waarbij door middel van haakwerk de aandacht wordt gevraagd voor het bedreigde Great Barrier Reef in Australië, het grootste koraalrif ter wereld. Crochet coral reef is een reeds tien jaar lopend project van de tweelingzusters Margaret en Christine Wertheim en hun in Los Angeles gevestigde organisatie, het Institute For Figuring (IFF), dat de bedreigingen van het oceaanleven onder de aandacht brengt door een steeds verder groeiende collectie gehaakte kunstwerken dat de ecologie van het koraalrif verbeeldt.

Margaret Wertheim.
Margaret Wertheim.
Tien jaar gehaakte actievoering
Het IFF is een non-profitorganisatie, gewijd aan de poëtische en esthetische aspecten van wetenschap en wiskunde, in 2003 opgericht door de wetenschapsschrijfster en curator Margaret Wertheim en haar tweelingzus, dichter en schrijfster Christine Wertheim, die hun ambachtelijke praktijk gebruiken in dienst van het activisme. In 2005, in reactie op de verwoesting van het Great Barrier Reef in hun geboorteland Australië, begonnen de Wertheim-zusters een simulatie van gezonde en zieke riffen te haken door garens met plastic afval te combineren. Met behulp van de algoritmische codes van het haken produceerden de zusters vormen in hyperbolische meetkunde, die zich ook manifesteren in de golvende structuren van koralen, kelpen (een soort zeewier) en andere riforganismen.
Gehaakt koraal.
Gehaakt koraal.
De Wertheim-zusters, geholpen door een internationale groep van ‘Core Reef Medewerkers’, hebben het project ‘Crochet Coral Reef’ steeds verder uitgebreid. De collectie is nationaal en internationaal tentoongesteld, wat resulteerde in grootschalige gezamenlijke werken van koraallandschappen gecombineerd met wiskunde, marinebiologie, feministische kunst en ambachtelijkheid. Samengesteld voor het MAD door assistent-curator Samantha de Tillio biedt Crochet Coral Reef – Toxic Seas een unieke presentatie van het project dat zich richt op klimaatverandering en de gezondheid van de oceaan.
Duidelijk is dat er een ongelooflijke hoeveelheid werk in dit project is gaan zitten.
Duidelijk is dat er een ongelooflijke hoeveelheid werk in dit project is gaan zitten.
De feministische traditie van handwerken om actie te voeren
‘Crochet Coral Reef – Toxic Seas is een de gemeenschap centraal stellend project dat voortbouwt op de feministische traditie van het gebruik van handwerken in dienst van activisme. Textielkunst, vooral breien en haken, staat vaak centraal in deze praktijk vanwege de traditionele genderverwantschap met ‘vrouwenwerk’, aldus De Tillio. ‘Hier was een groep van voornamelijk vrouwen die zich richtte op de verrassende transformatie van de oceanen tijdens het Antropoceen door de vereniging van wetenschap, wiskunde en kunst. Zij geven een stem aan de voortdurende zorg over het milieu, de klimaatverandering en plastic afval in de oceanen die onze koraalriffen bedreigen.’
Het Vergiftigde Rif, een weergave van vervuiling van het rif door middel van haakwerk en plastic afval.
Het Vergiftigde Rif, een weergave van vervuiling van het rif door middel van haakwerk en plastic afval.
Christine Wertheim.
Christine Wertheim.
‘Toen Christine en ik tien jaar geleden aan het project begonnen grapten we dat als het Great Barrier Reef ooit zou sterven ons gehaakte rif hieraan zou herinneren’, zei Margaret Wertheim. ‘Nu wetenschappers dit steeds meer als een reële optie beschouwen is het project een race tegen de tijd geworden. Het kost enorm veel tijd om deze werken te haken, net zoals het enorm veel tijd kost voor koraalpoliepen om uit te groeien tot werkelijke riffen. Het is een langzaam proces dat niet kan worden geautomatiseerd of mechanisch kan worden uitgevoerd. Levende riffen, met hun immense taxonomische diversiteit, hebben zich in de loop van een lange tijd ontwikkeld, en dat geldt ook voor de diverse ecologie van onze gehaakte riffen, het resultaat van een lopend evolutionair proces waarin onze gemeenschap van medewerkers voortdurend uit- en voortbouwt op het voorgaande.’
Detail van een gehaakt stukje koraalrif.
Detail van een gehaakt stukje koraalrif.
Weergave van drie habitats
Deze tentoonstelling richt zich op de presentatie van de drie belangrijkste ‘habitats’:
  1. Een gigantische Koraalbos en een verzameling van mini-cocons waarin de diversiteit van levende koralen wordt weergegeven met behulp van de verschillende texturen, kleuren en vormen van gehaakt garen en kralen. Dit deel van de tentoonstelling laat zien hoe gehaakt garen de hyperbolische geometrie van levende riforganismen kan nabootsen.
  2. Het Gebleekte Rif en een gloednieuw Vergiftigd Rif dient als aanduiding van stervende koralen. Verzuring en opwarming van het oceaanwater leidt tot een fenomeen dat bekend staat als rif dat ‘verbleekt’. ‘Toxic Reef: CO2CA CO2LA Ocean’ vertegenwoordigt een volgende fase van de achteruitgang van het rif, met spierwitte uitsteeksels dat op dood koraal duidt. Hier is het rif is ook overspoeld met plastic en afval, weergegeven door het gebruik van videotape en glinsterende strooisel op de gesimuleerde zeebodem.

    Verbleekt koraal.
    Verbleekt koraal.
  3. ‘De Mesthoop’ staat symbool voor het plastic afval dat een mens produceert.
    ‘De Mesthoop’ staat symbool voor het plastic afval dat een mens produceert.
    Opgehangen aan het plafond van het museum in een visnet, ‘The Midden’ (de mesthoop), die de impact weergeeft van plastic afval op het ecosysteem van de oceaan. Van 2007 tot 2011 hebben de Wertheim-zusters al hun plastic afval, zoals flessen, dozen en wegwerp-boodschappentassen, verzameld. Ze werden geïnspireerd door de plasticsoep, een uitgestrekt gebied in de noordelijke Stille Oceaan in de buurt van Hawaii, waar miljoenen tonnen plastic afval zich ophopen in een gigantische draaikolk. Als een unieke persoonlijke weergave van afval van twee mensen is The Midden een verbluffende visuele weergave van het wegwerpgedrag van de hedendaagse consumptiemaatschappij.
De collectie bestaat uit grote en kleine werken.
De collectie bestaat uit grote en kleine werken.
Deze uitgebreide collectie van haakwerkstukken met een boodschap maken als tentoonstelling deel uit van een serie, MAD Transformations, die aandacht besteedt aan kunstenaars die de omgang met ambachtelijke media hebben heroverwogen en opnieuw hebben vormgegeven. Een andere tentoonstelling in deze serie is ‘Françoise Grossen Selects’.
Openingstijden
Dinsdag t/m zondag 10.00 – 18.00 uur
Donderdag en vrijdag 10.00 – 21.00 uur
Detail van een gehaakt stukje koraalrif.
Detail van een gehaakt stukje koraalrif.
Crochet Coral Reef: een sombere boodschap, maar een enorme kleurenpracht.
Crochet Coral Reef: een sombere boodschap, maar een enorme kleurenpracht.
Het Verbleekte Koraal, deels gehaakt van plastic afval.
Het Verbleekte Koraal, deels gehaakt van plastic afval.
Deel dit artikel
FacebooktwitterredditpinterestlinkedintumblrmailFacebooktwitterredditpinterestlinkedintumblrmailby feather

Olek – alles verdwijnt onder haakwerk

Het begrip ‘wildbreien’ is ook in Nederland wel bekend: het met breiwerk versieren van openbare objecten, zoals straatmeubilair, lantarenpalen, kunstobjecten en dergelijke, om zo frisse, kleurrijke accenten in het straatbeeld te brengen. Wildbreien is het tegenovergestelde van tam breien, zeg maar wat onze grootmoeders deden. Wildbreien (in het Engels: yarn bombing of knit graffiti) is waarschijnlijk in 2005 in Houston, VS, begonnen. Maar de Poolse kunstenares Olek is al sinds 2002 bezig met ‘wildhaken’ in New York en elders.

Read more… →

Deel dit artikel
FacebooktwitterredditpinterestlinkedintumblrmailFacebooktwitterredditpinterestlinkedintumblrmailby feather