Archives

Sampled Lives: samplers from the Fitzwilliam Museum

Merklap met fraaie rand uit 1815 door Mary Livermore. Katoen, geborduurd met gekleurde zijde, 42 x 45 cm.

Vier eeuwen Engelse merklappen en hun maaksters

‘Spot motif sampler’ uit circa 1620-1640 met initialen M.C. Linnen, geborduurd met veelkleurige zijde, zilver en verguld-zilveren garens in een veelheid aan technieken, 27 x 42 cm.
‘Spot motif sampler’ uit circa 1620-1640 met initialen M.C. Linnen, geborduurd met veelkleurige zijde, zilver en verguld-zilveren garens in een veelheid aan technieken, 27 x 42 cm.

Tot 7 oktober is er in het Fitzwilliam Museum in de Engelse universiteitsstad Cambridge een unieke collectie van ruim 120 merk- en letterlappen te zien, sommige honderden jaren oud. Iedere merklap is met veel aandacht geborduurd door een meisje of jonge vrouw en samen geven ze een beeld van hun levens: van de Engelse Quakers uit het midden van de 17de eeuw tot schoolleerlingen uit het begin van de 20ste eeuw.

De vaardigheid waarmee deze merklappen zijn gemaakt is opvallend, zeker wanneer je in aanmerking neemt dat sommige meisjes pas negen jaar oud waren toen ze deze kunstwerkjes maakten. We zien prachtige voorbeelden van borduurwerk met zijde, zilver- en gouddraad, witwerk en naaldkant. Vanwege hun kwetsbaarheid en lichtgevoeligheid zijn veel van deze werken zelden tentoongesteld. Een aantal merklappen zijn speciaal voor deze expositie gerestaureerd en gereinigd. Dit is de eerste keer dat een zo groot aantal van deze merklappen uit de collectie van het Fitzwilliam Museum tentoongesteld worden.
Detail van een ‘spot motif sampler’ uit de 17de eeuw. Linnen, geborduurd met veelkleurige zijde in verschillende steken, 21 x 52 cm.
Detail van een ‘spot motif sampler’ uit de 17de eeuw. Linnen, geborduurd met veelkleurige zijde in verschillende steken, 21 x 52 cm.
Detail van een pronkrol, in 1678 door Elizabeth Clowder gemaakt. Op deze pronkrol is zowel veelkleurig borduurwerk in zijde, witwerk en opengewerkt borduurwerk te vinden - 19 x 87 cm.
Detail van een pronkrol, in 1678 door Elizabeth Clowder gemaakt. Op deze pronkrol is zowel veelkleurig borduurwerk in zijde, witwerk en opengewerkt borduurwerk te vinden – 19 x 87 cm.
Een geborduurd CV
De merklap was een belangrijk onderdeel van de opvoeding van een jonge vrouw. Het toont veel meer dan haar vaardigheid met naald en draad; het was een geborduurd CV, waaruit de geschiktheid van de maakster bleek om een toekomstige huishouding te voeren of om een baan te vinden waarbij deze vaardigheden goed van pas zouden komen. Met name in het Engeland van voor de Industriële Revolutie waren er vele beroepen waarin voor lange duur een bestaanszekerheid gevonden kon worden.
Binnenkort vindt u op deze website een uitgebreid artikel over de ontwikkeling van de Engelse merklap door de eeuwen heen, gebaseerd op de collectie van het Fitzwilliam Museum.
Openingstijden
Dinsdag t/m zaterdag 10.00 – 17.00 uur
Zondag en maandag 12.00 – 17.00 uur

Bovenste foto: Merklap met fraaie rand uit 1815 door Mary Livermore. Katoen, geborduurd met gekleurde zijde, 42 x 45 cm.

Detail van een pronkrol, in 1654 gemaakt door An Smeeth. Linnen, geborduurd met veelkleurige zijde en wat zilverdraad, pailletten en parels, 25 x 60 cm.
Detail van een pronkrol, in 1654 gemaakt door An Smeeth. Linnen, geborduurd met veelkleurige zijde en wat zilverdraad, pailletten en parels, 25 x 60 cm.
Quaker merklap, zgn. ‘map sampler’ uit 1790 door Ann Seaton. Wol, geborduurd met gekleurde wolgaren, 48 x 52 cm.
Quaker merklap, zgn. ‘map sampler’ uit 1790 door Ann Seaton. Wol, geborduurd met gekleurde wolgaren, 48 x 52 cm.
Deel dit artikel
Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedintumblrmailFacebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedintumblrmailby feather

Opus anglicanum, het mooiste borduurwerk voor kerk en koningen

In 2017 vond in het Londense Victoria & Albert Museum een grote tentoonstelling plaats over opus anglicanum, middeleeuws Engels borduurwerk uit de 12de tot 14de eeuw. Een mooie gelegenheid om wat meer te schrijven over dit rijke borduurwerk, waarmee onder andere kerkelijke en koninklijke kleding werd versierd.

Detail van een antependium, Engels, 1315-1335.
Detail van een antependium, Engels, 1315-1335.
Er is niet veel over
Kledingstukken in opus anglicanum (Latijn voor ‘Engels werk’) zijn zeldzaam; wat er nog over is zijn meestal kerkelijke kledingstukken, omdat bisschoppen vaak in rijke kleding werden begraven. Eeuwen later vond men, bij de opening van hun graven, nog goed bewaarde kledingstukken met opus anglicanum. Sommige stukken werden verborgen door Engelse katholieke families toen veel vernietigd werd tijdens de Reformatie. Delen van kazuifels en koorkappen zijn soms bewaard gebleven omdat ze in stukken werden geknipt en een andere toepassing kregen, bijvoorbeeld in een antependium (altaarkleed) of als boekomslag.
Paus Innocentius IV (1195 – 1254) was een groot verzamelaar van kerkelijke kledingstukken in opus anglicanum. Een Vaticaanse inventarislijst uit 1295 vermeldt 113 stukken in opus anglicanum.
Wereldse toepassingen van opus anglicanum zijn helemaal zeldzaam; het werd eenvoudigweg afgedragen en weggegooid. Opus anglicanum werd nogal eens als diplomatieke gift geschonken en raakte zo verspreid over Europa.
Opus anglicanum - Borduurwerk van luipaarden, gemaakt voor Edward III van Engeland - Museum van Cluny, Nationaal Museum van de Middeleeuwen, Parijs.
Opus anglicanum – Borduurwerk van luipaarden, gemaakt voor Edward III van Engeland – Museum van Cluny, Nationaal Museum van de Middeleeuwen, Parijs.
Wat is opus anglicanum?
Opus anglicanum is rijk Engels borduurwerk in glanzende zijde, goud- en zilverdraad op een ondergrond van fijn linnen en fluweel. Met het borduurwerk werden vlakken en lijnen gecreëerd die uiteindelijk afbeeldingen vormen. Door het gebruik van vuldraden onder het goud- en zilverdraad ontstaat een reliëfrijk werk, dat door het glanzende zijde-, goud- en zilverdraad een extra effect krijgt. De afbeeldingen bestaat voor de kerkelijke kleding natuurlijk uit bijbelse taferelen, voor het wereldlijke werk ook uit dierlijke, florale en heraldieke motieven.
Detail van de Syon Cope, 1310-1320 - Victoria & Albert Museum, London.
Detail van de Syon Cope, 1310-1320 – Victoria & Albert Museum, London.
Techniek
Eigenlijk bestaat opus anglicanum uit twee technieken: stiksteken waarmee met zijden garen lijntjes worden geborduurd, zowel als vlakvulling als om contouren aan te geven, en het opnaaien van goud- en zilverdraad over dikke draden katoen, zodat deze vlakken enigszins een reliëf vormen. Als ondergrond wordt een fijne, dichtgeweven linnen gebruikt. Dit werd gespannen op een borduurraam om het borduren te vergemakkelijken.
Lijntjes van stiksteken
De stiksteken voor de lijntjes worden geborduurd met een glanzende, ongetwijnde (gedraaide) zijde garen die een mooie glans geeft, kenmerkend voor opus anglicanum. De meer voorkomende getwijnde borduurgaren glanst veel minder, ook omdat deze garen vaak van een kortere vezel wordt vervaardigd.
Engel, detail van een kazuivel, Engels, 15de eeuw - Metropolitan Museum of Art, New York.
Engel, detail van een kazuivel, Engels, 15de eeuw – Metropolitan Museum of Art, New York.
De lijntjes van stiksteken worden gebruikt om de contouren van de afbeeldingen aan te geven en om kleurvlakken aan te brengen op het naturel gekleurde linnen, bijvoorbeeld vlakken in visgraat- en chevronpatroon voor de kleding van de afgebeelde personen, maar bijvoorbeeld ook lijntjes die bijvoorbeeld een gezicht meer diepte geven of de groeirichting van haar toont.
Couching
Voor het goud- en zilverborduursel wordt een techniek gebruikt die in het Engels couching heet. Hierbij wordt op het linnen in een bepaald patroon dikke, katoenen draden aangebracht. Over deze onderlaag worden vlak naast elkaar de gouden draden gelegd en deze worden met een dunne garen vastgezet op het linnen. Op deze manier liggen de gouden draden als het ware op een kussentje, wat een mooi reliëfeffect geeft. Gouddraad bestaat uit smalle strookjes bladgoud, die gewikkeld zijn om een zijden draad.
De Syon-Cope (koorkap), 1310-1320 - Victoria & Albert Museum, London.
De Syon-Cope (koorkap), 1310-1320 – Victoria & Albert Museum, London.
De Steeple-Aston-koorkap, 1310-1340, detail van een engel te paard met een luit, de oudste bestaande afbeelding van dit instrument - Victoria & Albert Museum, London.
De Steeple-Aston-koorkap, 1310-1340, detail van een engel te paard met een luit, de oudste bestaande afbeelding van dit instrument – Victoria & Albert Museum, London.
Als u deze mooie techniek zelf eens wilt beoefenen mag ik graag verwijzen naar de uitgebreide beschrijving van Sidney Eileen op haar website, waar ook verwijzingen staan naar leveranciers van de benodigde materialen. De website is in het Engels.
Vindplaats
Voorbeelden van opus anglicanum zijn in het bezit van het Cloisters Museum in New York, het Victoria & Albert Museum in London en in de kathedraal Saint-Étienne de Sens in Bourgondië, Frankrijk.

Bovenste foto: De Butler-Bowden-cope (koorkap), 1330-1350, V&A Museum.

Impressie hoe opus anglicanum wordt gemaakt – video V&A Museum.

De Chichester-Constable-kazuivel, circa 1335-1345, foto The Metropolitan Museum of Art Art.
De Chichester-Constable-kazuivel, circa 1335-1345, foto The Metropolitan Museum of Art Art.
Opus anglicanum, tentoonstelling in het Victoria & Albert Museum, overzichtsfoto.
Opus anglicanum, tentoonstelling in het Victoria & Albert Museum, overzichtsfoto.
Deel dit artikel
Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedintumblrmailFacebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedintumblrmailby feather